Notice: Undefined index: HTTP_ACCEPT_LANGUAGE in /usr/local/www/nginx/jerous.org/colombia/blogit/index.php on line 49
jerous in Colombia
 
header image
 

Hola

Hola! Welkom!

Op deze blog zullen mijn Colombiaanse ervaringen hun eigen stek krijgen, enerzijds ter vertier van mijn medemensen, anderzijds zal het een geheugensteuntje zijn om deze tijden niet te vergeten.

Y dos años han pasado ...

Hoy, el 15 de diciembre marca el día que salí, exactamente hace dos años, de mi tierrita, de mi paisaradise, como dicen mis paisas.

En esos días estoy escribiendo aquí para practicar el español que me resta, los últimos restantes de un Aventura Grande, para mostrar que todavía no he olvidado Colombia.

No creo que ha pasado ningún día sin pensar en algo relatado a Colombia, desde que salí. A veces, yo tengo un pensamiento que ocurre de repente, sin razón, y me encuentro siendo en un lugar muy específico (y diferente cada vez), o con algunas personas, o durante un evento o algo así. Eso dura solamente algunos segundos, pero son segundos preciosos.

El contacto con muchas personas que he conocido se ha reducido a un "hola" ocasional. Pero todavía los quiero muchos, mas ellos tienen una vida lejos de aquí, una vida que yo deseo.

Me falta mucho Medellín, pero también tengo miedo de volver. Dos años ya han pasado, y probablemente han cambiado muchas cosas, especialmente mucha gente que se fue a su lugar original. Y, también, cuándo estaba, tenía el lujo de explorar todo en un estilo muy relajado. Si me voy ahora por vacaciones, habrá una presión de ver todo en un tiempo demasiado limitado, que no puedo hacer lo que quiero, o viajar en un estilo gringo. Y eso no quiero, por eso, me voy cuando tenga mucho tiempo.

En el tiempo que estoy acá, en Bélgica, he tenido aventuras grandes con gente que he conocido en Colombia.

Pues, primero, en Marzo de 2011, Ana Saldarriaga tenía una conferencia AIESEC en Bruselas. Entonces, ella me visitó. Creo que era el primer día que estaba muy muy feliz desde volver: estaba uno de los primeros días en el año con sol, vi a Ana, vi una persona Colombiana después de 4 meses, pude oír paisismos (como me encanta escuchar alguien decir "paaaarce"!), recibí actualizaciones de mis amigos, y Ana descubrió el único restaurante colombiano en Bélgica (el Punto Latino, que desafortunadamente ya no existe :(). Desafortunadamente, se quedó solamente un día, pero era un día maravilloso.

(gfx aftermath/ana-0.jpg@256 px missing) (gfx aftermath/ana-1.jpg@256 px missing)

(gfx aftermath/ana-2.jpg@256 px missing)

Un año después, Gail me contó que iría a hacer un internship en Bruselas! Por un año! No fue que después de algunas semanas que pude verla (por matrimonio de Maarten y Stephanie, snowboarding, 10 miles ...). Pero un fin de semana, nos vimos, yo, Gail, y Georgie Maddock, que estaba en los Reinos Unidos (y acabó de viajar a Colombia!) y decidió de visitarnos ambos. Un fin de semana maravilloso!

Gail tenía que llegar a las 9 p.m., pero, en estilo colombiano, llegó a las 11 p.m., porque de repente tenía que cambiar en Michelen [sic]. Caminamos al tranvía (el bus ya había terminado su itinerario) para irnos al centro para tomar algunas cervecitas. Esperaba que hubo bastante gente, pero Moorkens y Jixop ya se fueron de Veerle y sus amigos. Pues, nos fuimos a emborracharnos en de Muze! Por allá, pedíamos cervezas diferentes, y jugábamos "Shithead" y "Never Have I Ever" (pobrecito Jixop) hasta que el Muze se cerrara. Dije a Gail que hubo un restaurante colombiano en el centro, y entonces teníamos gusto de comer empanaditas (solamente encontramos la palabra después de haber buscado en el internet). Caminamos por los Kaaien, y vimos a Joey y Jan Willem (quien ha prometido a Gail de dibujarla el día siguiente, pero nunca lo hizo). Entonces, casi los cuatro, tratamos de tomar el bus de noche, pero no logramos a llegar, pues ... el taxi nos esperaba. A la casa, los padres escucharon Gail ruidosa salir del carro, pero después se calló ;) Nos fuimos a dormir, pero ...

Tres horas más tarde, recibí una llamada de Georgie - estaba en frente de la casa! Pues, me levanté con dificultad, y nos abrazamos :) Estaba contando de su viaje a Colombia, de su trabajo etc. Pues decidimos de despertar Gail, para que también pudiera ver Georgie. Pero estaba muy cansada :) Papá y mamá pues se fueron al mar, y yo llevé las amigas al centro para guiarles. Pues les mostraba las cosas más impresionantes, hasta el río. Por allá, quería ir al restaurante colombiano, pero estaba cerrado, probablemente por siempre :( Pues, busquemos otro establecimiento para tomar.

Mientras caminamos vimos un lugar de salsa, que podríamos visitar por la noche! Regresamos a casa, pues primero al carrefour para buscar los ingredientes para que Georgie pudiera cocinarnos una cena deliciosa!

Después estaban cansada, pero les conseguí de ir al centro. Desafortunadamente, el bar de salsa estaba cerrado por un concierto en otro lugar. Entonces, fuimos a Paters Vaatje con Moorkens, tomando y jugando mucho de "Never Have I Ever".

A las tres, pensábamos que Georgie tenía que probar los frietjes. Después fuimos a casa, para dormir. Pero, Georgie quería skypear con su nuevo amor (pues, nuevo ...) Nelson (estaba charleando con el hasta las 6 a.m.). Y Gail tenía un problema con el inodoro. Nunca me quería decir que problema, y no le pregunté nunca tampoco :p

(gfx aftermath/gail-0.jpg@256 px missing) (gfx aftermath/gail-1.jpg@256 px missing)

(gfx aftermath/gail-2.jpg@256 px missing) (gfx aftermath/gail-3.jpg@256 px missing)

Dormíamos hasta la una. El plan estaba de irnos a Brujas, pero tomando el tren se necesitaba una hora y media, muchísimo, si sabes que Georgie tenía que estar a la casa a las ocho. Tenía su bus a Londres a las 10 p.m.. Por eso, decidí de ir al centro otra vez, ahora para ir a Parkspoor Noord, MAS y Sinksenfoor. Fuimos primero al MAS, y visitamos la panorama y la exposición "Vida y muerte". Nunca llegamos al Parkspoor Noord. Que pena.

Teníamos que irnos ahora al Sinksenfoor, para comer tapas y visitar el foor. No sabía que bus tomar, pero alguien en carro me preguntó si sabía dónde estaba el Sinksenfoor. Pues, dije: "si, yo sé. Podemos entrar en su carro, y le mostraré donde exactamente es!". Pues, teníamos transporte :)

(gfx aftermath/gail-4.jpg@256 px missing) (gfx aftermath/gail-5.jpg@256 px missing)

Comimos tapas buenas, y caminamos por el Sinksenfoor. Georgie comió un "wafel met chocola", y yo y Gail algo que comimos mucho en Colombia. Gail y yo, entramos un atracción muy interesante, y después pegamos algo para mesurar nuestra fuerza (yo estaba "Superman"). Ahora llegó el tiempo de ir a la casa para que Georgie pudiera coger su maleta.

Llegado al centro, la tienda del bus estaba cerrada. Llamamos primero al numero normal, pero nadie respondió. Pues, tratamos el numero de emergencia, y la persona dijo (de un manera muy impaciente y hostil que teníamos que esperar hasta que el bus llegara). Pues bebimos una cerveza, y a las once el bus llegó. Nos despedimos de Georgie, y buscamos el lugar de shisha, que habíamos visto antes, durante el viaje al centro. Hubo un juego de muay thai (K1?), y por eso, el bar turco estaba lleno (después el juego, solo se quedó algo de diez personas, mientras durante el match hubo al menos 50 personas). A las 12 teníamos que regresas a la casa por el último bus. Vimos "My Blueberry Nights" (que aburro!), y nos acostamos.

El día siguiente el plan estaba de irnos (otra vez) a Brujas. Pues, hoy lo logramos! Caminamos mucho, mirando los edificios etc. Comimos un panini, Gail compró zapatos nuevos, comimos un milkshake, y pudimos coger el tren exactamente en la hora que lo queríamos. Gail buscaba sus cosas, y pues se fue. Una otra despedida.

Fueron tres días maravillosos. Estaba muy feliz de ver Georgie y Gail otra vez, después de no verlas más que un año. Pero al mismo tiempo, parecía que no más que una semana había pasado. Tres días estaba bastante, pero cuando estaba solo (después la partida de Gail), me sentía solo. Y extrañaba la compañía.

Después, yo, Moorkens y Gail fuimos a Berlín, por eso cuento, mira mi blog post!

Yo y Moorkens tenían ya mucho tiempo el plan de visitar Gail en Bruselas. El fin de semana de 27 de octubre decidimos de hacerlo, porque no hubo nada interesante para hacer en Amberes. Pues, le pregunté a Gail si pudiéramos visitarla, y dijo "claro! Sos bienvenido! Y disfrázanse, porque es fiesta de Halloween!"

Entonces, yo, Moorkens y Jixop fuimos disfrazados respectivamente como científico loco, el luchador y alguien con una máscara. Encontramos bastante fácil la casa, y entramos -- era una casa grande, y Gail vivió con dos otras personas: Alexandra de Walonia, y Bernardo de Portugal. Inicialmente, no hubo mucha gente, pero lo que estaban presentes, estaban muy agradables, de todas partes del mundo. Y hubo muchas bebidas y mucha comida. Como pasaba la noche, más y más gente entró. Creo que en un momento hubo 30 personas, o algo así en un cuarticito. Hubo también gente que esperaba al tren de las seis, pero estaban en mi cama, entonces tenía que esperar :( Durmimos hasta la tarde, comimos algunos sanduches, caminamos un poco y fuimos la casa. Estaba una noche muy agradable, con gente loca en una manera interesante, baila, chicas bonitas etc. Era un evento similar a las que he tenido en Colombia, un evento único que no he encontrado desde regresé.

(gfx aftermath/gail-hw-0.jpg@256 px missing) (gfx aftermath/gail-hw-1.jpg@256 px missing)

Unas semanas después otra vez tiempo de rumbiar. Razón: los cumpleaños de Gail! Moorkens y yo pues fuimos por allá. Estábamos unos de los primeros, hubo solamente un chico de Coloña, y Bernardo (con una amiga). Le teníamos una cartas "chistosos" y algunas chocolates. Hubo mucha comida, y nuestra proprias cervezas. Que los juegos de beber empiecen! Algunos otros amigos llegaban, como Simon, que ya estaba borracho cuando entró: no entendió nada de los juegos (bastante simples!), se cayó dormido de repente en la sofa, y dejó una sorpresa. El fin de la noche, creo a las 4 a.m. veíamos canciones en youtube, y nos dormimos a las 7 a.m. :) Estaba otra vez un evento bastante interesante -- esta vez más tranquilo, pero agradable también.

En el futuro hay bastante gente chevere para visitar: Isi de Canada y Georgie están en Londres, Nelson en el U.K. y Juliana y Jan en Alemania. Gail no estará en Bélgica hasta el fin de marzo, como estaba planeado, porque la división de The Hub en Bruselas, donde trabajaba, cerró. Me hace bastante triste: aunque no he visto Gail tan mucho, la idea que estaba muy cerca me plació mucho, y pronto no estará una conexión a Colombia cercita. Pero, la cosa buena es que se va a Viena por tres meses. Y qué otra cause necesito pues por irme a Viena? :)

Dos años, ya. Y que mejor manera de ir con Gail y mis amigos de hacer un "pub crawl"? Yo no sé ;)

Dos años, ya ... es un largo tiempo, pero no se me ha olvidado de mi querida.

This is the end, my friend

Deze laatste blog markeert het eindpunt, exact een jaar na dato, toen ik een blinde dubbele salto sprong waagde in het onbekende paradijs dat Colombia is.

Zal het meevallen? Hoe zal ik daar moeten leven? Wie zal ik ontmoeten? Wat valt er te doen? Is het gevaarlijk? Welk werk moet ik doen? Hoe zit het leven in Colombia in elkaar?

Allemaal vragen waarvan de geanticipeerde antwoorden slechts een zwak en duf hersenspinsel bleken te zijn van de echte realiteit, die vooral uit superlatieven bestaat.

Vooraleer mijn eindconclusie volgt, zal ik nog het relaas van de laatste twee weken te woorde brengen. Deze laatste weken waren gevuld met afscheiden van mensen, plekken, de atmosfeer ... en uiteindelijk van Colombia en mijn beste jaar van m'n leventje.

De dag na Peru zat ik al terug in Eafit om een middagmaal te benutten, en daarna met Andrea, studente zang, wat te chillen in het gebouw voor kunstontwikkeling en daarna een gratis dansvoorstelling te gaan zien in Teatro Metropolitano, waarbij hopen dansers waren (misschien wel 50 kinderen en 100 volwassen dansers).

(gfx IMG_2121.JPG@256 px missing)

Het begin van het voorlaatste weekend werd ingezet met Sara en enkele van haar amusante vrienden, waarmee we samen de de barcitos in Medellín en Envigado onveilig maakten.

Aangezien veel trainees (Gail, Juru, Mariana, Yue, Alena en ik) in december Colombia zouden verlaten (enkele zullen later terugkeren), hadden we besloten om een groot afscheidsfeest te geven. Een hele hoop volk kwam af naar Lico Chorro, een gezellig cafe/dansplek in Parque Llerras waar we al een hoop pret hadden beleefd. Een hoop gedans, veel volk (iets te veel volk naar m'n zin), en vervolgens rustig in het "trainee house" (te Envigado waar Gail, Harvish en Luis wonen, en waar ik menig nacht op de uitstekende zetel heb geslapen) nog wat nagesoesd.

(gfx IMG_2168.JPG@256 px missing) (gfx IMG_2175.JPG@256 px missing)

(gfx IMG_2141.JPG@256 px missing)

Nog enkele keren op het werk binnengesprongen, om wat snoepjes uit Peru te geven, dan weer om even een klein probleempje in m'n programmeersel op te lossen, en dan weer om van iedereen afscheid te nemen.

Tijdens m'n eerste dagen na Peru had ik des nachts al af en toe enkele weelderige versieringen in de straten zien hangen.

Echter, de alumbrados ("de lichtjes") overtroffen al mijn verbeelding.

December is een speciale maand: op de radios spelen ze december muziek (met vooral schunnige teksten), en zijn er de alumbrados, een traditie (je kan niet anders dan houden van al die tradities: Feria de las flores, Albumbrados, San alejo ...) tijdens december waarbij er overal versiering wordt opgehangen. Hoe uitbundiger, hoe beter. De veelbezochte plekken zijn ongelooflijk indrukwekkend. Elk jaar 15 miljoen lampjes, 300 km kabels, 4 km verlichte wegen, en elk jaar een ander thema, waarvan EPM (Empresas Públicas de Medellín) reeds een jaar op voorhand de voorbereidingen treft. Indrukwekkende zichten: Pueblito Paisa, met z'n kerstdecor van verlichte figuren van wel 8 meter hoog, zichtbaar van op een kilometer afstand, of de verlichtingen op de weg vlak onder de metro over een afstand van wel 1 km met schepen, huizen, kerstmannen en meer gebouwd uit krisperig, reflectered plastiek en veel lichtjes, of de lichtjes (samen met het bruisende leven dat er heerst!) op het centrale plein te Envigado, of de lichtjes te Sabaneta, of in het centrum, of of of! Een waar - zij het misschien lichtelijk overdreven - genot.

(gfx IMG_2132.JPG@256 px missing) (gfx IMG_2133.JPG@256 px missing)

(gfx IMG_2147.JPG@256 px missing) (gfx IMG_2176.JPG@256 px missing)

(gfx IMG_2139.JPG@256 px missing) (gfx IMG_2208.JPG@256 px missing)

(gfx IMG_2218b.JPG@256 px missing) (gfx IMG_2227.JPG@256 px missing)

(gfx IMG_2232.JPG@256 px missing) (gfx IMG_2238.JPG@256 px missing)

(gfx IMG_2306.JPG@256 px missing)

Naast de foto's, kan je enkele van die zichten terugvinden op http://www.culturaclick.com/360-demo/alumbrados/index.html (360° zicht!).

Gails laatste avond hebben we in Tortellinis gegeten, een Italiaans restaurantje te Parque Llerras, vervolgd met een avond live jazz in Tinto Tintero, een cafeetje gerund door een Canadees en waar we menig avond hebben gespendeerd.

(gfx IMG_2329.JPG@256 px missing) (gfx IMG_2335.JPG@256 px missing)

De dag erop met Alex een bezoekje gebracht aan een van de weinige kastelen in Colombia, museum el Castillo (gratis inkom! maar geen foto's, en de gids was niet echt enthousiast te noemen). Daarna moest Gail naar de luchthaven, met twee zware koffers, en besloot ik haar te vergezellen. In typisch Indisch-Colombiaanse stijl was haar plan om te vertrekken om 19u, maar werd dat uiteraard verzet naar 20u. Helaas voor haar was de laatste luchthavenbus om 20u, en moest ze dus een dure taxi nemen (na een half uur wachten in stress omdat ze op tijd op de luchthaven moest zijn voor haar internationale vlucht terwijl de taxichauffeur luidkeels met z'n lokroep "Aeropuerto" meer klanten trachtte te bekomen).

(gfx IMG_2360.JPG@256 px missing) (gfx IMG_2366.JPG@256 px missing)

In het laatste weekend naar San alejo gegaan om wat spulletjes te kopen, een megapizza te eten met Yue, Harvish en Nelson, van wie ik afscheid moest nemen. De dag erop nog eens een megapizza, ditmaal met Alena en Yue (megapizza is heerlijk, snel en goedkoop!), met Alba nog even een nieuwe plek verkend, in Envigado een pita gegeten, afscheid. En hop naar Juliana en Jan om een door Yue klaargemaakte, Chinese maaltijd te nuttigen, en vervolgens van hen alle 3 afscheid te nemen. (Yue zou nog tot eind december in Colombia zijn, maar ging wat aan de kust reizen).

(gfx IMG_2429b.JPG@256 px missing)

De voorlaatste avond nog even met Harvish en Luis de alumbrados in Sabaneta gaan bezichtigen en in Envigado ook van hen afscheid moeten nemen.

(gfx IMG_2448.JPG@256 px missing) (gfx IMG_2449.JPG@256 px missing)

(gfx IMG_2451.JPG@256 px missing)

De laatste dag heb ik wat voorbereidend ingepakt, tijdens de middag nog even met Andrea wat muziek getokkeld, vervolgens Sarai bezocht (eindelijk, na haar al enkele maanden niet meer gezien te hebben), en vervolgens de laatste avond te Colombia in schoonheid geëindigd door hem af te sluiten met Carolina (profe de español met engelengeduld) in de salsaclub el Eslabon waar elke dinsdagavond live salsa gespeeld wordt in een huis dat niet groter is dan 5x15m, maar wel tjokvol mensen zit en waar de zwoele hitte en sfeer je begroeten vanaf de eerste seconde.

De dag des oordeels even ingepakt, rondgehangen in Eafit, de allerlaatste megapizza met Alena en Davíd gaan eten, bankrekening gesloten, en het AIESEC kantoor binnengewandeld om daar afscheid te nemen. Helaas was er niemand. Toch nog Sarah te pakken gekregen (waarschijnlijk omdat ik haar nog geld moest :)), de laatste inpakkingen gedaan en gewacht op Alena die met me mee zou gaan naar de luchthaven (ze zou daags vertrekken).

(gfx IMG_2502.JPG@256 px missing) (gfx IMG_2505.JPG@256 px missing)

Helaas kwamen er maar geen taxi's voorbij en bleef een vertrek uit, terwijl de tijd toch begon te dringen. Uiteindelijk toch een te pakken gekregen. Hop naar de luchthavenbus! Maar alles stak tegen: een hele hoop files richting centrum - midweegs de taxi geinstrueerd om dan maar naar de luchthaven te gaan. Maar, door de hevige regenval, was de snelweg naar de luchthaven niet in goede staat, en dus moesten we een andere weg nemen over drukke secundaire wegen. Traag, ugh! Eenmaal die drukte voorbij, echter, was het bergop, en Alena en ik waren met de bagage te zwaar om de auto z'n vinnigheid te geven, waardoor we dus wederom tegen een tergend trage snelheid de luchthaven naderden. Aargh. Gelukkiglijk toch nog op tijd aangekomen, en was mijn vlucht niet vertraagd (zoals er wel enkele waren), zodat ik gezapig de Medellín-Bogotá vlucht kon nemen, om m'n tweede thuis te verlaten. In Bogotá verliep alles vlot (hoewel ik slechts een uurtje tijd had om door emigratie te geraken), en vond de politieman m'n koffiezakken bijster interessant. Van Bogotá naar Barcelona leek helemaal niet zo lang, nu ik zo veel ervaring had met lange, oncomfortabele busritten, was dit een prettige vlucht. Barcelona - Brussels was even probleemloos als de voorgangers.

Aankomen vanuit een plek waar het permanent 23°C is en sneeuw een loos woord is, op een plek waar het vriest en wel sneeuw is, is niet zo gemakkelijk.

De aanpassingen na een jaar buitenland, vol reizen naar prachtige plekken, vol ontmoetingen met boeiende mensen van over heel de wereld, vol nieuwe ervaringen, vol nieuwe uitdagingen, vol nieuwe plekken, vol natuur, vol vriendelijke mensen, vol andere cultuur, naar een leven dat ik al een hele tijd ken, valt niet makkelijk. De aanpassing zal zwaar zijn, Colombia zal steeds een warme plek in m'n hartje krijgen.

Net zoals wie ooit van het water van de Amazonas heeft gedronken, moet terugkeren, heb ik geproefd van Colombia, en zal ook ik terugkeren.

This is the end.

To Peru and back, part 2

Dit is het vervolg van deel 1

Terug in Medellín zijnde, voor de laatste dagen, zal ik het verhaal van de Peru reis afmaken, dit maal mét fotootjes, jeej!

We zitten op de bus naar Puno, die beter was dan verwacht voor 15 soles (na wat afpingelen van 20). Na 8 uren, gevuld met mooie zichten op de omgeving, komen we aan te Puno. In Puno zelf is niet zo veel te doen, het is een stadje zoals er zo vele zijn, met z'n plaza de armas, kerkje etc. Boeiender is dat het gelegen is aan het meer Titicaca, het hoogste bevaarbare meer ter wereld: het ligt op een kleine 4 km hoogte, en meet 160x50 km in grootte, en is vol met speciale eilandjes, zoals diegene die ik bezocht heb: Taquile en de eilandjes van de Uros.

(gfx peru/IMG_1548.JPG@256 px missing) (gfx peru/IMG_1586.JPG@256 px missing)

Taquile werd in de Spaanse koloniale tijd gebruikt als gevangenis. Daarna werd het eigendom van de Taquile, een kleine groep (populatie: 3000). De Taquile zijn zeer traditioneel (bijna geen electriciteit, vrouwen mogen niet stemmen ...). Het eiland zelf bevat ook overblijfselen uit de Inca tijd, zoals ruines en agrarische terrassen. De sfeer die over het eiland hangt is zeer speciaal - het straalt een grote rust uit, met vogeltjes die rondfladderen, prachtige zichten op het lago Titicaca.

(gfx peru/IMG_1644.JPG@256 px missing) (gfx peru/IMG_1623.JPG@256 px missing)

De Uros is een interessant volkje: ze leven op zelfgemaakte eilandjes. Lange tijd geleden domineerde de Inca voornamelijk het land, en om hen te ontvluchten bouwden ze deze eilandjes.

De eilandjes zijn gebouwd op wortels van de Totoraplant, die hen voorziet van een drijven platform en het riet, dat voor vanalles gebruikt wordt: bedekken van de bodem (die elke zoveel dagen moet ververst worden), bouwen van de huizen, eten (het riet kan gegeten worden), boten ... De eilandjes zijn verankerd in de bodem van het meer om verplaatsen tegen te gaan (maar in de oude tijden verhuisden ze soms om gevaar te ontlopen).

(gfx peru/IMG_1589.JPG@256 px missing) (gfx peru/IMG_1592.JPG@256 px missing)

(gfx peru/IMG_1605.JPG@256 px missing) (gfx peru/IMG_1602.JPG@256 px missing)

Gewoonlijk leven verscheidene families op een eiland. In geval van hevige ruzies, kan zo'n eiland in twee gezaagd worden, zodat ieder z'n eigen leven kan beginnen. Boeiend, niet?

Na deze dagtrip (yup, 10 uur om twee eilandjes te bezoeken) was het al reeds tijd om Puno te verlaten en verder te gaan naar Arequipa! Daar kwam ik aan om 3 uur in de nacht, in een hostel waar helaas geen bed meer vrij was, en ik me dus in de tv kamer in de zetel te slapen heb gelegd :)

De eerste dag heb ik wat in de stad rondgehuppeld, om vooral het centrum te bezichtigen, waar een hoop interessante gebouwen te bezichtigen zijn, zoals een reusachtig monasterie (het wordt een stad in een stad genoemd), de verscheidene kerken, plaza de las armas. Helaas moest die dag de prins van Spanje in Arequipa zijn, dus was het heel druk en heb ik minder dingen kunnen zien dan ik wou.

(gfx peru/IMG_1654.JPG@256 px missing) (gfx peru/IMG_1700.JPG@256 px missing)

(gfx peru/IMG_1716.JPG@256 px missing) (gfx peru/IMG_1754.JPG@256 px missing)

De volgende dag wou ik een 2-dagen trektoch naar de Colca del Cañon doen, maar helaas door communicatieproblemen ging het niet door, en heb ik dan maar even mijn rafting skills boven gehaald en de rivier bedwongen met 2 hollandsen en 2 zwitsers en een chileense gids. Was zeer plezant, helaas beetje kort en mocht wat heftiger :)

(gfx peru/IMG_0017.JPG@256 px missing)

Iedereen die naar Arequipa gaat, bezoekt de Colca del Cañon om de condors te zien uitvliegen. Zo ook ik dus, echter maar voor 1 dagje. Gezien de bus me om 2 uur in de nacht me kwam oppikken, had ik die dag al uitgecheckt uit het hostel, en me samen met de receptionist te slapen gelegd in de bar op grote zitzakken :)

De kloof van de Colca is zeer indrukwekkend, twee keer zo diep zijnde als de Grand Canyon in Amerika, met prachtige uitgestrekte zichten en een besneeuwde vulkaan op de achtergrond. En vanop het uitkijkpunt de "Cruz del Condor" hadden we het geluk enkele condors te kunnen spotten, die statig boven onze hoofden overvlogen. Dag geslaagd!

(gfx peru/IMG_1818.JPG@256 px missing) (gfx peru/IMG_1830.JPG@256 px missing)

(gfx peru/IMG_1836.JPG@256 px missing) (gfx peru/IMG_1858.JPG@256 px missing)

Vervolgens nog even gaan opwarmen in de thermales (heet water, pfew), en de bus naar Ica genomen over de Pa-pa-pa-panamericano! In het Ica gebied is vanalles te doen: de stad Ica, Pisco, Paracas, Nazca, Cachiche, Huacachina etc. Helaas had ik weinig tijd, en heb ik Nazca en Huacachina uitgekozen.

Nazca is vooral bekend voor z'n lijnen. Deze lijnen zijn door de Nazca meer dan 1500 jaar geleden in de grond gemaakt. Deze lijnen zijn echter geen gewone lijnen, neenee, deze lijnen vormen reusachtige figuren, sommige wel 200 meter in lengte. De figuren zijn onder andere een aap, kolibri, krokodil, condor etc.

De lijnen zijn zeer fragiel: 10 tot 30 cm diep, gemaakt door zand en stenen te verwijderen, zodat de onderliggende grond, dat een andere kleur heeft, zichtbaar wordt. Door het extreem droge, stabiele en windstille klimaat zijn deze lijnen zo lang goed bewaard gebleven.

Er zijn twee mogelijkheden om de lijnen te zien: vanuit een vliegtuig, maar dat is duur en Stephanie raadde het me af omdat er recent nog een hoop ongelukken met de vliegtuigen waren, en vanuit de mirador, een ijzeren constructie naast de snelweg die uittorent in de woestijn. Ik heb gekozen voor de laatste. Helaas geeft deze slechts een oppervlakkig beeld weer, en zijn er maar 3 figuren te zien: "handen", "boom" en "krokodil" (die in tweeën gesplitst is door de snelweg toen de lijnen nog niet bekend waren).

(gfx peru/IMG_1867.JPG@256 px missing) (gfx peru/IMG_1869.JPG@256 px missing)

(gfx peru/IMG_1877.JPG@256 px missing) (gfx peru/IMG_1880.JPG@256 px missing)

(gfx peru/IMG_1881.JPG@256 px missing) (gfx peru/IMG_1895.JPG@256 px missing)

In Nazca is er voor de rest niet veel meer te doen, en heb ik dus verdergetrokken naar Huacachina, een oase in het midden van de woestijn omringd door palmbomen en gelegen tussen reusachtige duinen. Huacachina is zeer klein, gezien alles gebouwd is rond het meer en er dus maar een straat nodig is. Er is dan ook niet zo veel te doen, buiten buggyriden en sandboarding (=snowboarding, maar dan in het zand :)). Vooral het buggyriden is ongelooflijk tof - op sommige momenten vlieg je over de heuvels en volgt een vrije val van enkele seconden.

(gfx peru/IMG_1980.JPG@256 px missing) (gfx peru/IMG_1985.JPG@256 px missing)

(gfx peru/IMG_2012.JPG@256 px missing) (gfx peru/IMG_2025.JPG@256 px missing)

Voor de rest was er niets te doen, buiten rondwandelen en wat keuvelen met de straatartiesten, dus zette ik de reis verder naar de laatste bestemming, Lima.

In Lima heb ik wat rondgewandeld door de straatjes, Stephanie nog een laatste keer gezien (Eliana kon helaas niet), en de volgende dag zat ik reeds terug in Medellín!

(gfx peru/IMG_2070.JPG@256 px missing)

Peru is een verscheiden land, met woestijnen, wouden, bergen, warmte en koude, zee, een rijke geschiedenis. Ik heb er helaas slechts een heel klein stukje van mogen proeven in deze twee weken. Zo vele kleine plekken onontdekt, heel het noorden onbezocht. Voor een andere keer, misschien. :)

Een hele hoop foto's zijn te zien op m'n facebook, en in het Peru album! En vergeet dan ook niet de vorige blogpost te lezen, nu ook mét foto's!

5627.112 ms

Warning: file_put_contents(/usr/local/www/nginx/jerous.org/colombia/.git/info/blogit-cache//comments.index): failed to open stream: Permission denied in /usr/local/www/nginx/jerous.org/colombia/blogit/commentindex.php on line 121

Warning: file_put_contents(/usr/local/www/nginx/jerous.org/colombia/.git/info/blogit-cache//entries.index): failed to open stream: Permission denied in /usr/local/www/nginx/jerous.org/colombia/blogit/entryindex.php on line 96